امامت يک امام جز با اطاعت امت از او و پيشوايي يک رهبر جز در سايه فرمان پذيري پيروانش تحقق نمي پذيرد.
خدا هيچ پيامبري را نفرستاد مگر براي انکه اطاعت شود و هيچ امامي را مقرر نداشت مگر آنکه مردم را به اطاعت و فرمانبري از او فرا خواند.
امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) اگر چه در پس پرده غيبت است اما اراده و فرمانش در ميان همه خلايق جاري و نافذ است.
دستوراتش را بايد شناخت فرمانهايش را بايد اطاعت کرد حاکميت او را بايد گردن نهاد و همين هاست که زمينه ظهور را فراهم مي آورد.
او خود فرمود :
(ولوان اشياعنا وفقهم الله لطاعتهم علي اجتماع من القلوب في الوفاء بالعهد عليهم لما تأخر عنهم اليمن بلقائنا)
«اگر شيعيان ما_که خداوند آنان را به اطاعت خويش موفق گرداند _ در وفاي به عهد الهي هم دل و هم پيمان مي شدند، سعادت ديدار ما از انان به تأخير نمي افتاد.»
به راستي آيا عهد الهي چيزي جز پرستش و بندگي خداست ؟ و آيا اين پرستش جز با اطاعت محض ولي خدا تحقق پذير است؟
«طوبي لشيعه قائمنا المنتظرين لظهوره في غيبته ،المطيعين له في ظهوره».
«خوشا به حال شيعيان مهدي قائم (عجل اللله تعالي فرجه الشريف) ، آنان که در دوران غيبت او چشم انتظار ظهور اويند و در دوران ظهورش سر سپردگان اوامر او».
منتظرين حضرت مهدي (عج) همان نيکبختاني هستند که اگر در حضور او باشند، جز اطاعت نمي شناسند و جز به فرمان او کاري انجام نمي دهند.